This website is using cookies

We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue without changing your settings, we'll assume that you are happy to receive all cookies on this website. 

Nowicka, Bronka: Grzebień

Portre of Nowicka, Bronka

Grzebień (Polish)

      – Znajdziesz wesz, dostaniesz pieniążek – mówi dziadek. Kładzie na ceracie dwudziestozłotówkę i grzebień z ciasno osadzonymi zębami. 

      Mięsista głowa: patrzę na nią z góry, stojąc na stołku. Grzebień orze skórę – gdzie przejedzie, zostawia białe rysy, które po chwili naciągają różem. Głowa się pochyla. Dziadek drzemie.       

     Kilka dni później ma ręce z wosku.     

    – Idź, nie bój się, pocałuj – lekko mnie popychają      

    – Pocałuj w rękę.       

    Podchodzę i całuję. Skóra taka, jakby jej nie było: nieciepła, niemiękka. Nikt pod nią nie mieszka. Opakowanie po czekoladkach mogłam zatrzymać. Wyjmowałam pudełko i wąchałam,  wtedy cukierki wracały w głowie jeden po drugim, jak prawdziwe. Opakowanie po dziadku trzeba zakopać. Ale można sobie coś po nim zachować. 

    – Weź, co chcesz.       

     Chcę sweter. 

    – Jest przepocony, na pewno go chcesz, ten łach?

    Sweter wyprany z dziadka wisi na sznurze. Jeszcze mokry sweter prasuje się z dziadka. Nie chcę tego swetra, już nie. 

    Nie pytając, czy mogę, biorę sobie grzebień. Nie pytając, więc kradnę, ale się nie wstydzę. Jeszcze jest w nim dziadek. Biorę sobie ciebie, grzebieniu, za pamięć. 



Uploaded bySipos Tamás
PublisherBiuro Literackie
Source of the quotationNakarmić kamień
Bookpage (from–to)10. s.
Publication date

Fésű (Hungarian)

     – Ha tetűt találsz, kapsz egy kis pénzt – mondja a nagypapa. Egy húszast és egy sűrű fésűt tesz a viaszosvászon terítőre.

    Az asztalon állva, fentről nézek a húsos arcára. A fésű szántja a bőrt és ahol áthalad, fehér vonalakat hagy, amelyek rögtön rózsaszínné változnak. A feje előre dől. Nagypapa elszundít.

    Néhány nappal később már viaszos a keze.

    – Gyere, ne félj, puszild meg – odalökdösnek könnyedén.

    – Puszild meg a kezét.

    Odamegyek és megpuszilom. Olyan a bőre, mintha nem is lenne: hideg, kemény. Mintha már senki nem lakna alatta. A csokipapírt megtarthattam. Elővettem egy kis dobozt, beleszagoltam, és akkor a cukorkák íze szépen sorban tért vissza a számba. A nagypapa után maradt csomagolást el kell temetni. De valamit meg lehet tartani utána.

    – Vedd el, amit szeretnél.

    A kardigánt szeretném.

    – Biztosan ezt szeretnéd, ezt az izzadt rongyot?

    Egy kötélen lóg a kardigán, amiből kimosták a nagypapát. A száradó kardigánból még ki is vasalják. Nem akarom ezt a kardigánt, már nem.

    Anélkül, hogy szólnék, elviszem a fésűt. Anélkül, hogy szólnék, vagyis ellopom, de nem szégyellem. A nagyapa még benne van. Elviszlek magammal téged, te fésű, emléknek.



Uploaded bySipos Tamás
Source of the quotationKalligram 2017/1 sz. 83. old.
Publication date

minimap